Hier ben ik weer, vanuit een nu eindelijk warm Hanoi! Kan zijn dat het verhaal wat lang is; je mag het van me ook instukken lezen, mocht het in 1 keer niet te doen zijn

.

Vorige week maandag zijn we s ochtends vroeg met twee Deense meisjes vertrokken richting Ha Long Bay. Onze verwachtingen lagen hoog door alle verhalen die we er over hadden gehoord. Na een tochtje van zon 3,5 uur kwamen we aan in HaLong City. Nou ja, echt City; we werden gedropt bij een busstation, samen met zon 50 andere bussen waardoor de toeristen als mieren door elkaar heen krioelden. Maar dat gaf niet; het feit dat we weer onder toeristen waren en engels konden spreken, maakte me al helemaal blij

.

We begaven ons niet veel later met onze houten boot op het water waar we niet meer zagen dan mist. Het was nog steeds niet erg goed weer en voor die rotsen waar iedereen het steeds over had, moesten we nog een heel stuk verder. Met een welkome lunch kwamen we het eerste stuk door en toen we weer bovendeks kwamen, zag het er al heel wat veelbelovender uit: voor ons rezen de rotsen uit het water en de mist; nog even doorvaren en we zouden er zelf ook deel van uit maken!

Met onze groep maakten we een uitje door de Hang Sung Sot; de grot der verrassingen. Deze grot loopt helemaal door een van de rotsen heen; wanneer je er doorheen liep leek die voormalige rots meer een omhulsel met wat groen. Door de hand van Moeder Natuur (en misschien ook wel wat van die van de toeristenjagers) waren er verschillende figuren uitgesleten: een chagrijnige indiaan, een lachende boeddha, een kikker, leeuw, schildpad en waar de grot volgens Lonely Planet om bekend stond: de wijzende vinger, zoals de gids vertelde maar zelf, en met de rest van de groep, zeker niet aan dacht..

Na weer naar beneden geschuifeld te zijn over net te kleine treden, mochten we na een kwartiertje varen onze energie gebruiken en als tweetal in wat kayaks stappen. Als echte Hollanders die wel raad wisten met zon bootje, spurtten Dagmar en ik ervandoor, de andere 5 boten ver achter ons latend

. In zon bootje peddel je langs de rotsen en dan voel je je pas echt nietig en ondergeschikt aan deze rotsen, die hier al duizenden jaren zijn gevormd door water en wind (of volgens de legende zijn gekomen door een draak). Vol verbazing hebben we zitten kijken vanuit ons bootje naar een strand vol met makaken (apen) die daar echt wild zaten te zijn (anders dan Monkey Island maar dat later). Een half uurtje later waren we weer terug gespurt, en klaar voor een heerlijke duik in het erg zoute water. Dat gaf heel wat bekijks (toeristen met dit weer in zwemkleding!!) en voor we het wisten hadden we zon 4 kleine roeibootjes om ons heen, die ons na onze sprong van het bovenste dek vroegen of we zin hadden in Oreo-koekjes, of een fles water. Na een douche kregen we hotpot als avondeten. Hierna hebben we aan de tafel met echte toeristen(!) gepraat, tot we werden overstemd door de karaoke. Die Vietnamezen zijn er helemaal verzot op: ze zetten een liedje aan en zingen dat serieus mee. Niet dat het dan klinkt: het gekerm en gejengel komt uit de speakers alsof ze bang zijn dat niet de hele baai het zal horen en wij, arme toeristen op de getroffen boot en ons gesprek, worden vermorzeld en niet meer gehoord, totdat het onding eindelijk uit wordt gezet. De enige remedie is zelf een liedje meeschallen, waar de gids ons herhaaldelijk toe heeft proberen te krijgen.

De volgende dag kwamen we aan op Cat Ba Island en hebben we een wandeling gemaakt naar de meest begaanbare en meest beklommen top. Dachten wij dat Sapa en haar heuveltjes al erg waren? Nou, nu nooit meer! Samen met al die andere toeristen die s morgens van de boten zijn gekomen, probeer je houvast te vinden op de glibberige rotsen, soms paden en af en toe griezelige trappetjes, omgeven door groen. Nu kan ik geen goed beeld geven van wat er om me heen te zien was, op bomen, struiken en groen na: ik was meer bezig met de grond en mijn voeten; ik wist weer precies hoemijn schoenen eruit zagen (aan het eind zeer modderig)

. De geur in zon tropisch bos is net als de bedekte verblijfplekken van de krokodillen in de dierentuin (is het Emmen??): heel erg zwaar en warm, met een geur eraan die ik neit weet te omschrijven. Na een laatste stuk over alleen maar enge, gladde rotsen, stonden we dan eindelijk aan de voet van een wiebelige uitkijkpost. Ik durfde daar niet meer omhoog: ik heb me vastgeklampt aan de betonrand voordat een van de 40 andere toeristen dat kon doen, heb het zweet van mn voorhoofd gewist, een fotootje of twee gemaakt en heb me toen weer voorzichtig losgeweekt voor de tocht naar beneden, met samengeknepen billen. Het was het meer dan waard maar ik was erg blij toen ik weer naar beneden gegleden en geglibberd was.

We zijn bij ons hotel afgezet met 12 L water, verdeeld over 24 flesjes (rara, hoeveel L zit er in 1 flesje?), gesponsord door de organisatie; geen idee waarom; wel erg leuk; we konden nu zelf ook gaan verkopen aan toeristen! We werden na een lunch ook weer opgehaald, zodat we de groep konden versterken naar Monkey Island, waar de wilde apen lustig slingeren en gillen.

Nouja... Wilde apen?? Wij kwamen daar als eerste groepje aan en er gebeurde niets. Toen we werden versterkt met wat andere boten, zagen we algauw de boomtoppen bewegen en binnen no time zaten er wat apen te poseren voor de fotocameras en te bedelen voor wat eten. Leverde wel wat mooie scenarios op: mensen die tot aan de boot werden gevolgd door de gevoederde apen en buitgemaakte tassen (niet aan ons toebehorend) die overhoop werden gehaald en werden geinspecteerd, waarna een aap er met het waterflesje vandoor ging

.

Rest van de dag erg rustig en s avonds gegeten samen met een Australier. De volgende dag was het mistiger dan de voorgaande dag en hebben we films gekeken op het enige kanaal dat we hadden en wederom gegeten in onze kantine, sorry, restaurant, geheel hetzelfde als de dag ervoor en als twee losers apart gezet van alle andere groepen, die groter waren dan 2 man.

Donderdags keken we naar buiten.. En we zagen Zon! We hebben gezocht en gevonden: we waren deze dag niet van het strand weg te slaan, alleen voor de al bekende lunch. Heerlijk zandstrand, geweldig water met golven, haast geen mensen: perfect! Tot er wat rare Aziaten kwamen (oorsprong waarschijnlijk Korea??) en de duizenden poses aannamen in het water, voor het water, met elkaar, in je eentje, gecombineerd. Helemaal uitzinnig, wandelend door het ondiepe water. Een raar fenomeen.

Gister weer teruggegaan richting Hanoi. Heerlijk op de boot kunnen liggen in de zon. Die heeft ons niet meer verlaten sindsdien: in Hanoi is het ook goed warm en het schijnt aankomende tijd nog warmer te worden

(38 gr op woensdag???)!

Maandag begint het vrijwilligerswerk. Dagmar moet er steeds stevig achteraan bellen, aangezien we nog steeds niets weten. Ben benieuwd waar we terecht komen. Jullie zullen het horen.

Is het trouwens niet mooi, zon gouden medaille op iets anders dan schaatsen?? Al sinds 1964 niet meer gebeurd! (jaja, ik ben ook een beetje op de hoogte

, blijven doen hoor!!)

Liefs en Groetjes!