Hoi allemaal!

Na een hele rare week vol belevenissen dan eindelijk weer een stukje! Sommigen zullen al hebben gezien dat ik weer wat foto's heb geplaatst, onder andere van wat plaatsen waar ik afgelopen week ben geweest.

Ons nieuwjaar, Tet, hebben we bij onze gids in Lao Cai gevierd. In dichte mist werden we van Sapa naar Lao Cai vervoerd door een man die een half uur na afgesproken tijd zijn ware identiteit onthulde door van de computer weg te komen en zich bekend te maken als onze chauffeur. Na een dolle rit in een busje vol met reizigers kwamen we aan op plaats van bestemming. We hebben met de familie gegeten en zijn daarna op een terrasje gaan zitten om te wachten op een vriend van onze gids. Rond tien uur begaven we ons naar een plein waar vuurwerk werd afgestoken. De Vietnamezen zelf mogen niet afsteken omdat het erg gevaarlijk is dus het was allemaal door de regering gefinancierd en afgestoken. Op het plein werd duidelijk dat we de enige toeristen in heel Lao Cai waren; of ze hadden zich goed verstopt rond het treinstation richting Hanoi. Op het plein zelf waren wij de enige blanken in de mensenmassa..

De volgende dag kwam onze gids met een geweldig idee: niet terug naar Ta Phin om daar een week te zitten maar richting Ninh Binh, waar we bij zijn grootouders konden overnachten. Wij namen dit aanbod haast juichend aan omdat we geen idee hadden wat we rond Sapa nog moesten doen en het betekende dat we volgens de woorden van de gids in warmere streken terecht zouden komen, met misschien wel een uitje naar het strand! Vol vertrouwen en zin sprongen we dus 's avonds op de trein terug richting Hanoi, een nieuwe omgeving tegemoet

Helaas was dat mooie weer wat subjectief. Toen we uit de bus kwamen in de middle of nowhere was het zo warm, dat onze jas aan moest; iets waar we niet op hadden gerekend en wat wij NIET onder goed weer verstonden, net als de sporen van dagenlange regen... Na eenkoude maar heerlijketocht achterop bromfietsen kwamen we aan in een andere middle of nowhere; het plaatsje waar wij de HELE week door zouden brengen.. We werden warm onthaald door mensen die geen woord engels spraken en de eerste toeristen in hun dorp ontvingen. Daar begon het hele circus in een dorpje waar ik de naam niet eens van weet..

Daar zaten we dan, in steeds andere huizen op de bank met steeds weer andere mensen diekonden kijken naar de blanke mensen. Ze bleven ons maar aanstaren en vriendelijk knikken. Li-ters thee hebben we weggewerkt. Toen onze gids op een gegeven moment weg was, hebben we uitjes gemaakt met grootvader naar de kerk. We probeerden aan te geven dat Giang, de gids, ons voedsel zou verzorgen maar geen woord engelshe? Dus grootmoeder het hele dorp door om te zoeken naar het enige meisjedat engels sprak en ze nam meteen de helft van het dorp mee. Wat een aandacht.Zelfs 's avonds, in de kou (we hadden's middags al watloopoefeningen gedaan, watkwam te staan op rare blikken) zaten er 5 stuks aan kids om ons heen, die ons nauw in de gaten hielden. Elke beweging die we maakten werd doorgefluisterd. Eindelijk, na een lange dag, konden we om half 8 in bed gaan liggen, bibberend en hunkerend naar warmte en een andere omgeving, want hier werden we al helemaal gek.

De volgende dag zijn we doorgevlucht naar Hai Phong met een redelijk ruime bus (eindelijk mijn benen kwijt!!) waar we een hotel boekten en WARM water hadden, WARME bedden hadden. Heer-lijk. We konden ons uitleven op westers eten. De eerste avond bleef ik maar kijken naar de keukendeur die ons van onze pizza's scheidde. Keken wij op onze neus toen die vreselijk klein was.

Na twee dagen Hai Phong zijn we doorgereisd naar Hai Duong, waar we Bao-Nhi op kwamen zoeken bij haar vrijwilligerswerk. Het was een school/weeshuis met allemaal verschillende leeftijden. Door de vakantie waren alleen de peuters en baby's in het complex. We hebben de middag doorgebracht met zitten bij de kids.

Ook was het hier weer vreselijk koud. We zijn in de ochtend op de bus gesprongen naar Hanoi. Ook weer genoeg beenruimte; we mochten staan.. Het was druk door het aflopen van Tet. Dus, buik aan buik, met iemands neus onder je oksel 1,5 uur in de bus. Maar, als je dan uiteindelijk je moeie benen niet meer voelt is het best gezellig. De mensen voelden zich ook wat opgelaten (dit komt namelijk niet veel voor) en het was allemaal goed te doen. Sneller dan verwacht stonden we dan weer in Hanoi.

Twee dagen hebben we volgemaakt met Westerse dingen; van eten tot een bioscoop bezoekje. Het is wel raar om hier bijna naar uit te kijken maar de schreeuwende stad is al zo bekend, dat je blindelings de benodigde dingen in onbekende straten vindt

Morgen begint de laatste week voor het vrijwilligerswerk en zullen we doorbrengen in Ha Long Bay. De weersvoorspellingen klinken allemaal goed. Ik ben zeer benieuwd wat het wordt!

Laat nog eens een berichtje achter, het is leuk om te horen hoe het in Nederland eraan toe gaat en hoe het met jullie is.

Groetjes en liefs!