Hallo lieve allemaal!

Na een week geen internetverbinding zit ik dan eindelijk weer in een hotel, wat een luxe! Echte bedden, een badkamer, elektriciteit, wauw; en allemaal gewoon te gebruiken

!

Zondagavond zijn we door onze gids in Hanoi op de trein gezet richting Lao Cai, het tussenstation voor Sapa. We deelden onze coupe met twee andere backpackers die door veel reizen (wat ik in drie maanden doe - heel Vietnam - stoppen de meesten in een paar weekjes, vaak 3 ofzo; zei dus ook) zo moe waren dat ze meteen op de minibedjes in slaap vielen. Dagmar en ik mochten boven slapen. Dus voeten tegen de ene, het hoofd tegen de andere muur reden wij hobbel de bobbel richting het noorden, het Kitsch-lampje op het tafeltje deinde lekker mee.

's Ochtends om 6 uur waren we in Lao Cai, een wirwar van gidsen en chauffeurs met naambordjes stond de menigte op te wachten om te vervoeren naar andere verre oorden, lees o.h.a. Sapa. Toen we in Sapa aankwamen, hoog gelegen in het dorp, werden we begroet door de plaatselijke bevolking die graag haar spullen aan ons wilde verkopen (dat komt ook steeds terug) en het hele eind tot het hotel met ons opliepen. Opmerkelijk: sommigen spreken hier gigantisch goed engels; anderen doen dat helemaal niet; het gezin waar we het tweede gedeelte zaten, sprak alleen 'thank you'

. Een geweldig uitzicht met nevel die nog in het dal hing en een opgaande zon. De omgeving is het beste te vergelijken met de Dordogne in Frankrijk; je zult alleen de sawa's op de bergen erbij moeten bedenken.

Lang heeft het niet mogen duren, rond 12'en haalde onze gids ons op en begonnen we onze hike richting Ta Van. Nou, als dat zo de hele week door was gegaan, had ik mn fysio over laten vliegen voor wat extra behandelingen aan mn knie (helaas Michiel, volgende dagen heel wat minder km

): berg op, berg af en dat niet eens via toeristische paadjes: de gids kende de omgeving zo goed dat het leek alsof je overal de eerste blanke stappen zet. Moeiteloos sprong de gids, een soort berggeit met in de ene hand een flesje water en de andere aan het oor met een mobieltje, van kei tot kei en wij klommen er moeizaam achteraan.

In Ta Van hebben we een heerlijke eerste dag gehad; we zaten dicht bij een klein meertje waar we wat af konden koelen en in de homestay - een huis waar bovenin wat extra matrassen voor toeristen liggen - waren allemaal toeristen; we werden doodgeslagen met Nederlanders; heerlijk! Gezellige avond, maar snel naar bed. Volgende dag weer een klein stuk gelopen. Nu bracht onze gids ons ook over rijstvelden heen maar in de meesten staat, ondanks het droge seizoen, een laag klei/modder/water/pruttel, dus balanceerden we van randje tot randje tot ik weer met beide benen op de grond stond. Dit is niet mijn sterke punt... We moesten eerder terugkeren omdat mijn lompe basketbal-lijf niet de coordinatie en hetevenwicht had om op het randje te lopen: Dat resulteerde in modder tot aan mijn enkels (een andere dag kwam het ook zeer dichtbij!!).

Oh, en wat voelde ik me vies na deze week; het is hier warm (32gr met af en toe een bosbrand - heel normaal) en het zweet gutste me elke dag over het lijf, maar ik had maar een klein tasje mee... Geen goede douches, of alleen maar koud water, het werd er niet beter op. Maargoed, de hike heeft heel wat minder lang geduurd aangezien ik zelf een dag zo ziek was datik het grootste deel moest laten zitten en ik na ong anderhalf uur al in het volgende homestay in Ban Ho op mn bed lag, na een heftige tocht achterop een scooter... De weg alleen maar langs de rand van de berg naar beneden, met stukken waar een nuchtere Hollander zn auto NOOIT overheen zou laten rijden, met bochten waar we niet konden zien of er iets tegemoet kwam, nog geen twee banen breed. Met knikkende knieen uiteindelijk afgestapt: wat een tocht. Maar ook: wat een geweldig uitzicht!!

Er is zoveel te vertellen, laat ik dat maar niet allemaal doen.. Maar dan toch nog even toevoegen: het rare geheel wat ik vannacht meemaakte. In aanloop voor het nieuwjaar (zondag op maandag) zijn er allemaal voorbereidingen, zo ook het ritueel varkens slachten.

Nu is dat natuurlijk geen probleem. Dit doen ze alleen niet midden op de dag: ze beginnen rond 4 uur s nachts. Het slachten is geen probleem; het gillen van die varkens des te meer. WAT een geluid kan er uit die beesten komen zetten! 1,5 jaar lang hebben ze mogen rondlopen over de velden, nu worden ze - in het hele dorp - tegelijk, maar heel vriendelijk (echt hoor, vergeleken met Nederlandse standaard een koninklijke behandeling) tegen de vlakte geholpen. Het hele dorp op zn kop: waren het geen varkens die gilden (ging door tot zo'n 5 uur, aaneengesloten), waren het wel honden die blaften of een maffe kat in onze homestay die zn geluid produceerde; mauwen kun je het nauwelijks noemen. Daar was geen slapen aan.

Met een nog ergere rit terug in een grote jeep, die ik voor geen goud om zou willen ruilen tegen een Twingo, zijn we weer terug in Sapa. Morgen worden we opgehaald en voor Tet overgebracht naar de familie van onze gids in Lao Cai. Hierna zullen we een HELE WEEK (hoe weet ik echt niet) in Ta Phin doorbrengen, naar het schijnt een gehucht zonder douche, wederom in een homestay.

Ploeg gerust nog even verder door de sneeuw daar; ik ga naar mijn terras met zon en ga kijken of mijn overblanke huid wat meer de bruine kant op wil. Foto's volgen zsm, maar hier is alleen wat langzaam internet.

Dikke kus en knuffel!