weekje Vietnam met uitersten

Hoi allemaal!

Na een hele rare week vol belevenissen dan eindelijk weer een stukje! Sommigen zullen al hebben gezien dat ik weer wat foto's heb geplaatst, onder andere van wat plaatsen waar ik afgelopen week ben geweest.

Ons nieuwjaar, Tet, hebben we bij onze gids in Lao Cai gevierd. In dichte mist werden we van Sapa naar Lao Cai vervoerd door een man die een half uur na afgesproken tijd zijn ware identiteit onthulde door van de computer weg te komen en zich bekend te maken als onze chauffeur. Na een dolle rit in een busje vol met reizigers kwamen we aan op plaats van bestemming. We hebben met de familie gegeten en zijn daarna op een terrasje gaan zitten om te wachten op een vriend van onze gids. Rond tien uur begaven we ons naar een plein waar vuurwerk werd afgestoken. De Vietnamezen zelf mogen niet afsteken omdat het erg gevaarlijk is dus het was allemaal door de regering gefinancierd en afgestoken. Op het plein werd duidelijk dat we de enige toeristen in heel Lao Cai waren; of ze hadden zich goed verstopt rond het treinstation richting Hanoi. Op het plein zelf waren wij de enige blanken in de mensenmassa..

De volgende dag kwam onze gids met een geweldig idee: niet terug naar Ta Phin om daar een week te zitten maar richting Ninh Binh, waar we bij zijn grootouders konden overnachten. Wij namen dit aanbod haast juichend aan omdat we geen idee hadden wat we rond Sapa nog moesten doen en het betekende dat we volgens de woorden van de gids in warmere streken terecht zouden komen, met misschien wel een uitje naar het strand! Vol vertrouwen en zin sprongen we dus 's avonds op de trein terug richting Hanoi, een nieuwe omgeving tegemoet

.

Helaas was dat mooie weer wat subjectief. Toen we uit de bus kwamen in de middle of nowhere was het zo warm, dat onze jas aan moest; iets waar we niet op hadden gerekend en wat wij NIET onder goed weer verstonden, net als de sporen van dagenlange regen... Na eenkoude maar heerlijketocht achterop bromfietsen kwamen we aan in een andere middle of nowhere; het plaatsje waar wij de HELE week door zouden brengen.. We werden warm onthaald door mensen die geen woord engels spraken en de eerste toeristen in hun dorp ontvingen. Daar begon het hele circus in een dorpje waar ik de naam niet eens van weet..

Daar zaten we dan, in steeds andere huizen op de bank met steeds weer andere mensen diekonden kijken naar de blanke mensen. Ze bleven ons maar aanstaren en vriendelijk knikken. Li-ters thee hebben we weggewerkt. Toen onze gids op een gegeven moment weg was, hebben we uitjes gemaakt met grootvader naar de kerk. We probeerden aan te geven dat Giang, de gids, ons voedsel zou verzorgen maar geen woord engelshe? Dus grootmoeder het hele dorp door om te zoeken naar het enige meisjedat engels sprak en ze nam meteen de helft van het dorp mee. Wat een aandacht.Zelfs 's avonds, in de kou (we hadden's middags al watloopoefeningen gedaan, watkwam te staan op rare blikken) zaten er 5 stuks aan kids om ons heen, die ons nauw in de gaten hielden. Elke beweging die we maakten werd doorgefluisterd. Eindelijk, na een lange dag, konden we om half 8 in bed gaan liggen, bibberend en hunkerend naar warmte en een andere omgeving, want hier werden we al helemaal gek.

De volgende dag zijn we doorgevlucht naar Hai Phong met een redelijk ruime bus (eindelijk mijn benen kwijt!!) waar we een hotel boekten en WARM water hadden, WARME bedden hadden. Heer-lijk. We konden ons uitleven op westers eten. De eerste avond bleef ik maar kijken naar de keukendeur die ons van onze pizza's scheidde. Keken wij op onze neus toen die vreselijk klein was.

Na twee dagen Hai Phong zijn we doorgereisd naar Hai Duong, waar we Bao-Nhi op kwamen zoeken bij haar vrijwilligerswerk. Het was een school/weeshuis met allemaal verschillende leeftijden. Door de vakantie waren alleen de peuters en baby's in het complex. We hebben de middag doorgebracht met zitten bij de kids.

Ook was het hier weer vreselijk koud. We zijn in de ochtend op de bus gesprongen naar Hanoi. Ook weer genoeg beenruimte; we mochten staan.. Het was druk door het aflopen van Tet. Dus, buik aan buik, met iemands neus onder je oksel 1,5 uur in de bus. Maar, als je dan uiteindelijk je moeie benen niet meer voelt is het best gezellig. De mensen voelden zich ook wat opgelaten (dit komt namelijk niet veel voor) en het was allemaal goed te doen. Sneller dan verwacht stonden we dan weer in Hanoi.

Twee dagen hebben we volgemaakt met Westerse dingen; van eten tot een bioscoop bezoekje. Het is wel raar om hier bijna naar uit te kijken maar de schreeuwende stad is al zo bekend, dat je blindelings de benodigde dingen in onbekende straten vindt

.

Morgen begint de laatste week voor het vrijwilligerswerk en zullen we doorbrengen in Ha Long Bay. De weersvoorspellingen klinken allemaal goed. Ik ben zeer benieuwd wat het wordt!

Laat nog eens een berichtje achter, het is leuk om te horen hoe het in Nederland eraan toe gaat en hoe het met jullie is.

Groetjes en liefs!

Rijstvelden en krijsende varkens

Hallo lieve allemaal!

Na een week geen internetverbinding zit ik dan eindelijk weer in een hotel, wat een luxe! Echte bedden, een badkamer, elektriciteit, wauw; en allemaal gewoon te gebruiken

!

Zondagavond zijn we door onze gids in Hanoi op de trein gezet richting Lao Cai, het tussenstation voor Sapa. We deelden onze coupe met twee andere backpackers die door veel reizen (wat ik in drie maanden doe - heel Vietnam - stoppen de meesten in een paar weekjes, vaak 3 ofzo; zei dus ook) zo moe waren dat ze meteen op de minibedjes in slaap vielen. Dagmar en ik mochten boven slapen. Dus voeten tegen de ene, het hoofd tegen de andere muur reden wij hobbel de bobbel richting het noorden, het Kitsch-lampje op het tafeltje deinde lekker mee.

's Ochtends om 6 uur waren we in Lao Cai, een wirwar van gidsen en chauffeurs met naambordjes stond de menigte op te wachten om te vervoeren naar andere verre oorden, lees o.h.a. Sapa. Toen we in Sapa aankwamen, hoog gelegen in het dorp, werden we begroet door de plaatselijke bevolking die graag haar spullen aan ons wilde verkopen (dat komt ook steeds terug) en het hele eind tot het hotel met ons opliepen. Opmerkelijk: sommigen spreken hier gigantisch goed engels; anderen doen dat helemaal niet; het gezin waar we het tweede gedeelte zaten, sprak alleen 'thank you'

. Een geweldig uitzicht met nevel die nog in het dal hing en een opgaande zon. De omgeving is het beste te vergelijken met de Dordogne in Frankrijk; je zult alleen de sawa's op de bergen erbij moeten bedenken.

Lang heeft het niet mogen duren, rond 12'en haalde onze gids ons op en begonnen we onze hike richting Ta Van. Nou, als dat zo de hele week door was gegaan, had ik mn fysio over laten vliegen voor wat extra behandelingen aan mn knie (helaas Michiel, volgende dagen heel wat minder km

): berg op, berg af en dat niet eens via toeristische paadjes: de gids kende de omgeving zo goed dat het leek alsof je overal de eerste blanke stappen zet. Moeiteloos sprong de gids, een soort berggeit met in de ene hand een flesje water en de andere aan het oor met een mobieltje, van kei tot kei en wij klommen er moeizaam achteraan.

In Ta Van hebben we een heerlijke eerste dag gehad; we zaten dicht bij een klein meertje waar we wat af konden koelen en in de homestay - een huis waar bovenin wat extra matrassen voor toeristen liggen - waren allemaal toeristen; we werden doodgeslagen met Nederlanders; heerlijk! Gezellige avond, maar snel naar bed. Volgende dag weer een klein stuk gelopen. Nu bracht onze gids ons ook over rijstvelden heen maar in de meesten staat, ondanks het droge seizoen, een laag klei/modder/water/pruttel, dus balanceerden we van randje tot randje tot ik weer met beide benen op de grond stond. Dit is niet mijn sterke punt... We moesten eerder terugkeren omdat mijn lompe basketbal-lijf niet de coordinatie en hetevenwicht had om op het randje te lopen: Dat resulteerde in modder tot aan mijn enkels (een andere dag kwam het ook zeer dichtbij!!).

Oh, en wat voelde ik me vies na deze week; het is hier warm (32gr met af en toe een bosbrand - heel normaal) en het zweet gutste me elke dag over het lijf, maar ik had maar een klein tasje mee... Geen goede douches, of alleen maar koud water, het werd er niet beter op. Maargoed, de hike heeft heel wat minder lang geduurd aangezien ik zelf een dag zo ziek was datik het grootste deel moest laten zitten en ik na ong anderhalf uur al in het volgende homestay in Ban Ho op mn bed lag, na een heftige tocht achterop een scooter... De weg alleen maar langs de rand van de berg naar beneden, met stukken waar een nuchtere Hollander zn auto NOOIT overheen zou laten rijden, met bochten waar we niet konden zien of er iets tegemoet kwam, nog geen twee banen breed. Met knikkende knieen uiteindelijk afgestapt: wat een tocht. Maar ook: wat een geweldig uitzicht!!

Er is zoveel te vertellen, laat ik dat maar niet allemaal doen.. Maar dan toch nog even toevoegen: het rare geheel wat ik vannacht meemaakte. In aanloop voor het nieuwjaar (zondag op maandag) zijn er allemaal voorbereidingen, zo ook het ritueel varkens slachten.

Nu is dat natuurlijk geen probleem. Dit doen ze alleen niet midden op de dag: ze beginnen rond 4 uur s nachts. Het slachten is geen probleem; het gillen van die varkens des te meer. WAT een geluid kan er uit die beesten komen zetten! 1,5 jaar lang hebben ze mogen rondlopen over de velden, nu worden ze - in het hele dorp - tegelijk, maar heel vriendelijk (echt hoor, vergeleken met Nederlandse standaard een koninklijke behandeling) tegen de vlakte geholpen. Het hele dorp op zn kop: waren het geen varkens die gilden (ging door tot zo'n 5 uur, aaneengesloten), waren het wel honden die blaften of een maffe kat in onze homestay die zn geluid produceerde; mauwen kun je het nauwelijks noemen. Daar was geen slapen aan.

Met een nog ergere rit terug in een grote jeep, die ik voor geen goud om zou willen ruilen tegen een Twingo, zijn we weer terug in Sapa. Morgen worden we opgehaald en voor Tet overgebracht naar de familie van onze gids in Lao Cai. Hierna zullen we een HELE WEEK (hoe weet ik echt niet) in Ta Phin doorbrengen, naar het schijnt een gehucht zonder douche, wederom in een homestay.

Ploeg gerust nog even verder door de sneeuw daar; ik ga naar mijn terras met zon en ga kijken of mijn overblanke huid wat meer de bruine kant op wil. Foto's volgen zsm, maar hier is alleen wat langzaam internet.

Dikke kus en knuffel!

Wekker..

Vandaag ben ik een keer door een andere wekker vroeg mn bed uit gestapt. Eentje waar ik de afgelopen dagen ook wel van wakker werd maar aangezien we redelijk op tijd uit bed moeten voor onze citytours en uitstapjes, heb ik deze geluiden nog nooit gehoord..

Het is het Straatleven. Een ware kakofonie dringt door de dichte ramen en gordijnen heen, vanaf een uur of 5 's ochtends zwelt het aan tot iets wat niet te negeren valt. Een heuze orkaan van geluiden vult je oren: het kraaien van zeker 3, 4 hanen die de afgelopen dagen nog steeds niet in de soep zijn beland; het mauwen van een waar kattenkoor (niet op de beschaafde en warme manier waaropn ze dat in Nederland doen. Nee, hier zijn ze stuk voor stok schor of slaan ze klinkende valse noten aan); het roepen en praten van mensen; het tikken van een (volgens mij) hol houten voorwerp op een ander houten voorwerp, wat in een nietsontziend vast ritme door blijft tikken (het idee van een lekkende kraan met zelfde tussenpozen); en natuurlijk de vaste scooters.

Deze sluimerwekker probeert het rustig om 5 uur maar vanaf een uur of half 7 is er geen ontkomen meer aan. Aangezien we vandaag geen programma hebben, dit bericht lekker op tijd

!

Het weekje Hanoi zit er nu bijna op; dinsdags mijn eerste paar woorden Vietnamees en een heuze water-poppen-show, begeleid door Vietnameze lifemuziek en gezang; erg uniek met veel te krappe stoelen (dat is hier geen uitzondering). Woensdags als een ware HoChiMinh-aanbidder een tweede keer naar zn mausoleum geweest maar nu met een Citytour. Dus hop, weer tas afgeven, mobiel door een machine en ook afgeven, met zn allen twee-aan-twee in een rij, via de linoleum-rode-loper naar de ware rode loper in de kamer van Ho, waar Vietnamezen geadoreerd hem weer van zn bed proberen te liften. Een pagode (1 van de 7 deze dagen) en de rest van de man-van-het-vaderland-collectie; van dikke dure auto's die hij gebruikte tot zijn huis-op-palen. Nog twee mooie pagodes gezien, voor en na de lunch, bestaand uit een andere ware specialiteit - en eend. Donderdags het buitenleven opgezocht - en nog twee pagodes. Als ware Vietnamese dames-zonder-enig-benul-van-de-taal hebben we pinda's gepeld met een groepje dames; waarvan alle vragen voor Dagmar en mij vertaald werden door de gids en Bao-Nhi. Toen we een ommetje door het dorp hadden gelopen en we herkend werden als echte buitenlanders aan onze tas (!! ja, niet eens aan onze haren/huid/lengte!!

), kwamen we straten vol kinderen tegen die vrij waren van school en ons stuk voor stuk begroetten. Het ene 'hello' na het andere werd beantwoord met 'hello' of 'xin chao' (Vietnamese variant; probeer dat maar met de tekens die je niet op de computer terugvindt goed uit te spreken).Gisteren is de 'Perfume Pagoda' bezocht. Een pagode-complex met zo'n 15 pagodes in de middel of nowhere, ten zuid-westen van Hanoi. Je komt daar via een uur durende roeiboottocht, incl. eigen roeier. Het is een geweldig landschap, met een ellenlange rivier, groene rijstvelden, oprijzende, beboste bergen aan alle kanten en rondscherende ijs- en kraanvogels; een oase van rust. Een van de pagodes waar we zijn geweest lag zeer hoog en was gelukkig te bereiken per kabelbaan. Aangezien de voorbereidingen van Tet(nieuwjaar) hier in volle gang waren, werden er langs de hele weg naar boven (ik heb t allemaal gezien, ik ben het stuk naar beneden gelopen) kraampjes op gezet. Over een paar weken komen hier namelijk allemaal monniken langs om hun zegje te doen. Alles wordt met de hand naar boven getild; van bamboepalen tot ijskasten - en dat is een heeeel stuk.. Via een doodenge terugtocht met de bus (waarschijnlijk wilde de chauffeur de verloren tijd van de ploeterende, maar tegen de wind in peddelende roeier goed maken) zijn we uiteindelijk dan toch veilig in Hanoi aangekomen.

Morgenavond vertrek ik met de nachttrein naar Lao Cai, de omgeving van Sapa, helemaal in het noorden van het land tegen de grens van China aan. Hier zal ik samen met Dagmar twee weken doorbrengen tussen de verschillende bergvolkeren. Sapa staat bekend om de wijde uitzichten die je krijgt vanaf de heuvels en bergen die je daar hebt. Aangezien het weer 'farming season' is hier, zie je overal jonge, groen en kleine plukjes rijst uit daarvoor moddervelden (iets wat me wat aan Nederland deed denken) omhoog springen. Een hele klus die met beide handen wordt aangepakt: in een dag (bustocht van Hanoi naar Perfume Pagoda) herken je de velden niet meer terug. Ik hoop dat dit tot mooie plaatjes leidt; hopen dat het niet te mistig is en niet te veel regent (gister de eerste regen hier meegemaakt; stelt weinig voor en het blijft heerlijk warm buiten). Geen idee of er veel internet is daar, we zullen het beleven! Delaatste daagjes Hanoi vullen we met inkopen doen en de laatste keer gedrieen naar ons vaste restaurant gaan, aan de overkant van de straat.

Was m weer voor vandaag. alle berichtjes die jullie posten vind ik geweldig; ik word er helemaal warm van

.

Tot volgende post! Liefs vanaf warm Hanoi (ja Kuyper, heel wat beter dan die toestand die jullie daar hebben

; heerlijk warm en zonnig)

'Could you take picture with me, please?'

Hoi allemaal!

Hier weer een nieuw bericht, wederom vanuit broeierig warm en sneeuw-vrij Hanoi! De stad is nu al niet meer zo vreemd als dat hij was toen ik aankwam: de drukte is in mijn ogen al behoorlijk afgenomen, ik manoevreer als een gevorderde langs alle scooters en eten met stokjes gaat me redelijk goed af (die oefening met Chinese stokjes was zo gek nog niet

) en zelf heb ik nu ook al een paar keer deelgenomen aan het verkeer, per bus en auto.

Na de eerste dag was ik 's avonds aardig vroeg mn bed ingestort; door een groot verschil in temperatuur en tijd was het slapen niet zo prettig; vroeg in de ochtend zat ik beneden in het hotel al aan een echt bakje Vietnamese thee (wat bitterder dan gebruikelijke) met de Lonely planet guide en het programma van de reisorganisatie open, zodat ik die dag wat dingen kon gaan bekijken. Een van de jongens van het hotel wilde me die ochtend wel naar het Ho Chi Minh-complex begeleiden; een groot, autovrij park, waar het mausoleum van Ho Chi Minh is (heilig voor alle Vietnamezen hier, lijkt wel), een Ho Chi Minh museum en de 'one pillarpagoda'. Met gebrekking engels konden mijn gids en ik ons redelijk uitdrukken. Met de bus zijn we die kant op gegaan en hebben daar wat rondgekeuveld. Terugweg evenzo; vanuit een voertuig het verkeer meemaken geeft toch het idee dat er wat structuur in zit.

Teruggekomen bij het hotel mocht de rugtas meteen op en om; we hadden een nieuw hotel gekregen, twee straten verder. We is Bao-Nhi (ik Hoop dat ik het nu goed spel) en ik; Dagmar, het derde meisje zou pas later in de middag arriveren.

Bij het Hoan Kiem Lake heb ik super vieze (maar wel echt Vietnameze) broodjes soldaat gemaakt en bij terugkomst pikten we Dagmar op. Om zes uur stond de man van de partnerorganisatie ons op te wachten voor een waar Vietnamees maal; hierbij worden 2 bakken rijst, verschillende schalen en bakjes met allemaal lekkere dingen (o.a. een hemelse aubergine) op tafel gezet. In een klein kommetje gooi je wat rijst en wat vlees of groenten en dat eet je dan weg. Bij het eten blijkt dat wij drie de 'groep' vormen voor aankomende tijd. Nuja, groep; met drie bne je dat nog wel maar aangezien Bao-Nhi alleen vrijwilligerswerk doet, wordt de groep gereduceerd tot een 'duo' van twee blonde, Nederlandse meiden. Ook het programma is helemaal omgegooid, we moeten nog even kijken hoe dat er allemaal uitziet en mogen zelf aangeven wat ons leuk lijkt. Waarschijnlijk blijven we de eerste tijd nog in Hanoi; daarna staan er twee weken open.

Vandaag zijn we per chauffeur en auto naar een Pottery-village geweest, Bat Trang, de enige plek in Vietnam waar echte klei wordt gebruikt en wereldwijd wordt geexporteerd. Hierna zijn we naar Le Mat, snake-village, een dorpje dat bekend staat om de delicatesse -je raadt het al- slang. Na even rondgewandeld te hebben, zijn we weer richting Hanoi gereden, waar we nu net ons maaltje op hebben.

Aangezien ik nog niet helemaal jetlag-af ben, plof ik nog even op bed neer voordat we gaan bekijken wat het programma wordt.. Snel meer, aangezien het internet hier gewoon vrij toegankelijk is!

Dikke kus van een blonde attractie (jaja, er is me zelfs al gevraagd of men met me op de foto mocht!)

indruk, indruk, ..., indruk, shock!

Na dat snelle stukje vanaf het vliegveld in Maleisie, komt er nu een iets uitgebreider stuk vanuit Hanoi de server op.

Het is hier nu half 5 's middags, betekent dat het in Nederland zo'n 10 uur is en ik sinds ik ben op gstaan om op het vliegtuig te stappen niet heb geslapenX).

Vanaf het vliegtuig bij Hanoi ben ik opgehaald door een man met mijn naam op een bordje. Er bleek nog een Nederlands meisje vandaag te zijn; dus we zaten samen in de auto. Met haar heb ik er ook gedeeltelijk een tolk bij; ze heeft Vietnamese ouders dus kan hier aardig uit de voeten komen.

We zijn in de chaos van het verkeer - dus echte chaos; niet het beetje wat wij kennen, maar gewoon midden op de weg rijden, als in twee helften van twee verschillende rijbanen, inhalen van twee kanten, brommers die overal tussendoor schieten en vliegen en een vrolijk gezang van tig verschillende claxons om je heen - richting het oude kwartier van Hanoi gereden; daar zijn we zo'n beetje aan ons lot overgelaten; we zijn eruit gegooid door onze in-en-in-Vietnamese taxichauffeur; niemand van een of andere organisatie; alleen maar het Youth-hotel waar we zelf even wat moeten regelen. Geen probleem; we hebben een ruime kamer, drie bedden, douche (met langzaamlopend lauw water), dus hebben hier niets te klagen.

Na de spullen te hebben gedropt, hebben we met z'n tweetjes een stukje gelopen in de rondte en wat geld gepind. Wil je je miljonair wanen, moet je zeker deze kant op: je haalt hier even 2,000,000 Vietnamese Dong uit de muur; allemaal verschillende soorten briefjes en stapels. Loop je vervolgens verder, kun je nog geen straat uitlopen of er staat al iemand met een hoed, shirt of etenswaar te zwaaien naar dat blonde haar. Het is een drukte van belang; meer dan alleen foto's van verkeer heb ik ook nog niet kunnen maken.

Ook het eerste Vietnamese eten is binnengehaald; voor 0.50 Euries heb je hier een broodje echte bapao en een flesje water.

Constant getoeter en verkeer; volgens mij is het hier nooit stil. Morgen komt de rest van de groep(?) ook aan; geen idee uit hoeveel mensen deze bestaat. Dan gaan we in een echt Vietnamees restaurant uit eten. Het zal me benieuwen. Voordat de mensen morgen aankomen, gaan we nog een poging wagen om bij het meer hier te komen; we weten nu waar we ons op de kaart bevinden

.

We zullen het allemaal meemaken, hier in Hanoi!

you've arrived on Kuala Lumpur Airport

Zijn we dAn! om half 7 lokale tijd, in Nederland zo rond 12 uur: gala vol aan de gang op mijn oude school:D.

Aangerzien het nog zo donker is, kan ik niet zien hoe er het buiten uit ziet; het is hier al wel aangenamer qua weer. Over een paar uur vertrek ik richting Hanoi; gelukkig geen 11 uur in het vliegtuig, zoals daarnet, een short flight van maar 3 uurtjes; die houten kont valt dus mee;).

Snel meer!!

xx

Countdown: 28 days remaining!

Allereerst natuurlijk voor iedereen een goed 2010! Daar kan ik natuurlijk niet omheen op de eerste dag van het nieuwe jaar en ik hoop dat het iedereen is gelukt om het jaar met een mooi feest te beginnen, met rijkelijk vloeiende champagneglazen, schalen vol met lekkere hapjes en gezellige mensen om je heen. Deze drie waren voor mij gister meer dan aanwezig; ik vond het hartstikke gezellig!

Deze dag is tevens de eerste dag van de maand waarin ik vertrek!Over28(

!)dagenvertrekt mijn vliegtuig naar een land met (naar men zegt) aardige en gastvrije mensen, een wonderschone natuur maar ook een zeer mooie cultuur. Ik ben erg benieuwd wat ik aan zal treffen in dit land. Mooi weer, goed eten, interessante mensenen een bult gezelligheidnaar ik hoop; wat ik zeker aan ga treffen zijn massa's mensen, chaotisch verkeer in de grote steden (hell yeah!), invloeden van het boeddhisme, hopen reizigers en restanten van verschillende oorlogen door 3000 jaar heen en Europese landen die zich hier meerdere jaren hebben doen gelden. Zo zijn er in steden als Haiphong de Franse invloeden niet weg te denken zonder de stad zelf half uit te wissen en is de DMZ (Demilitarised Zone) vlak onder de 17e breedtegraad een cadeautje die de Amerikanen voor de Vietcong en zo ook het overig Vietnamees volk hebben achtergelaten. Maar natuurlijk ook de befaamde rotsen in de Halong Bay die als paddestoelen uit het water van de Golf van Tonkin rijzen.

Zo langzamerhand moet ik echt gaan beginnen met het kopen van de juiste spullen en het pakken, wat voor mij altijd een last-minute werkje is geweest. Op m'n bureau slingeren allemaal papieren rond met de benodigde spullen, overzichten van wat er nog gekocht en geregeld moet worden. Deze week ga ik de backpack halen die mijn grote metgezel zal worden die drie maanden. Lijkt me een goed begin; dan kunnen we ook kijken hoeveel we nu eigenlijk mee kunnen nemen.

Op dit moment is er nog niet veel meer te zeggen dan dit begin. Mocht je nu heel graag heel erg op de hoogte blijven van al de reisverhalen die ik op deze site zal zetten, kun je je aanmelden om gespamd te worden wanneer ik weer iets post, handig wanneer je één van de eerste wil zijn om iets terug te schrijven, wat ik erg leuk zal vinden; post van het thuisfront is altijd welkom

!

Meer berichten zullen volgen; wie weet is de eerste wel vanuit Hanoi!

Groetjes!