Templed out
Mijn 3 dagen tempelen rondom Siem Reap zijn weer afgelopen. Hoe mooi en indrukwekkend ook, zoals een Australier gister zei: 'I'm templed out!' Nou, dat is zeker zo. Het is net als een weekje Rome met school: zoveel mogelijk highlights worden in 5 dagen gepropt, waaronder een enorm aantal kerken. De eerste is mooi, tweede ook, bij de derde zie je al wat vergelijkingen en uiteindelijk is het kerk na kerk hetzelfde, zonder enig belangrijk verschil en ga je alleen nog snel naar binnen voor de kiekjes.
Na op zaterdag een eerste indruk van een bewolkte zonsondergang te hebben gekregen, vertrok ik de volgende dag vol spirit om alle nodige tempels langs te gaan. Het eerste gebouw om te bezoeken was natuurlijk Ankor Wat. Tegenvallertje was de grote groene zakdoek die voor de hoofdingang hing vanwege reconstructies. Toch vol goede moed via een van de nog steeds gigantische zij-ingangen naar binnen gedrenteld. Dit gigantische gevaarte, gebouwd in de 12e eeuw, heeft overal inkervingen, afbeeldingen in steen en standbeelden. Loop rond en overal stuit je op andere historische verhalen en sagen, verteld over de lengte van de muren.
Mijn tuktukdriver bracht me vervolgens naar Bayon, binnen de muren van Ankor Thom. Hier kijken verschillende reuzachtige hoofden je aan, opgestapeld en broederlijk naast elkaar neergezet op de top van de tempel. Vervolgens mocht ik zelf mn tocht ondernemen. Baphuon, The elephant Terrace, The Terrace of the Leper King en The Royal Palace waren aan de beurt; die lagen zo dichtbij, die kon ik waarschijnlijk wel zelf vinden.
Onderhand werd het al aardig warm en werd het noodzakelijk de watervoorraad constant aan te blijven vullen. Was het zo makkelijk om de genoemde vier in deze volgorde te vinden, kon ik het wel voor elkaar krijgen om het door elkaar te gooien en me verdwaald te voelen bovenop het olifantenterras, op zoek naar dat terras (erboven op is niets te zien; gaat om de afbeeldingen die het terras ondersteunen). Tijdens het uitpuffen in de schaduw stonden er drie bedelaartjes ook op het terras, zich zelfs tijdens mijn foto's (voor kleine vergoeding uiteraard) zich te verschuilen voor de politie, die ze zo in handboeien mee kon nemen.
Je werd er doodgegooid met straatverkopertjes die je voor een dollar wat sieraden wilden verkopen. Sjaals, T-shirts, koude drankjes, boeken; alles kwam op je afgerend wanneer je tuktuk voor de tempel stopte.
Na een lunchpauze dacht ik erna wel weer wat tempels op mn naam te kunnen zetten maar helaas: na 3 meer was ik helemaal klaar met al die tempels, die langzaam maar zeker steeds meer als dezelfde losse stenen vormden in mijn ogen.
Volgende dag begon vroeg: zonsopkomst bij Ankor Wat. Naast Ta Phrom (set voor Tomb Raider) was dit de enige die ik heb bezocht, ziek van een drankje of wat happen voedsel van de dag ervoor, die me dwongen me de hele dag op bed terug te trekken. Maar alleen de zonsopkomst is al een spektakel. Als een van de eerste kwam ik aan bij het nog donkere landschap, waar ik bij een vijver een stoel en een kop thee aangeboden kreeg voor een dollar waarmee ik me behagelijk langs de waterkant nestelde. De overigen rondom me waren geen hinder voor de nog nachtelijke rust en het was heerlijk om naar de langzaam lichtende lucht te kijken. Maar langzamerhand kwamen er meer mensen en deze mensen waren niet stil. Onder hen de groep nep-fotografen die hun gigantische camera's met irritante geluiden meenamen, een gedeelte van de rust verstorend. Het andere deel werd geregeld door de mensen die verzamelden: al pratend (niet fluisterend, niet gedempt; nee hoor, hardop) verdringen ze zich zo dicht mogelijk langs de waterkant, mijn eerste rangs plek veranderend in een 3e. Er lustig op los poserend en klikkend ergerde ik me nog groener dan ik me al voelde aan de Japanners die naast me stonden. Resulteerde in mijn foto's met hoedjes aan de onderkant, of met mensen voor mijn zicht op Ankor. En toch, met mijn oren dicht, een heerlijke zonsopgang gehad; zeker de moeite waard.
Gister een laatste paar aan mijn rijtje toe kunnen voegen: Banteay Srei, Kbal Spean, Ta Som, Neak Pean en Preah Khan. De tweede en vierde waren door droogte niet wat zo zouden zijn. Bij Kbal Spean had ik een bloedhete tocht 1500 meter omhoog gemaakt, waarbij ik een waterval zou moeten zien. Neak Pean schijnt een heel mooi meer te zijn. Helaas, beide niet in het droogseizoen.
Morgen vertrek ik in een boottocht richting Battambang. Ik hou me vast, mn gastheer heeft wat geregeld maar ik wil het fijne ervan weten, voordat ik op een boot eindig zonder schaduw, drinkwater of eten. De tocht zal ong 10 uur duren, door het lage waterpeil (verrassing). Vanaf Battambang naar Phnom Penh en weer terug naar Saigon, voor mijn vliegtuig; gelukkig na alle aswolken boven Europa (Gijs, ben je alweer thuis of nog steeds ergens onderweg vanaf Roemenie? Wast leuk?).
Tot gauw!
phnom penh, cambodia!!
Ja, dat lees en zie je goed; overgestapt van Vietnam naar buurland cambodia! Gister ben ik via de machtige Mekong river stroomopwaarts richting Phnom Penh gekomen, na een paar daagjes in Saigon te hebben rondgedwaald. Voordat ik daar was, heb ik 2 dagen in een plakkerige, haast niet geairconditioningende bus gezeten, op plakkerige stoelen met het zweet op mn voorhoofd. Nog een korte overnachting gehad in Mui Ne (niet meer dan 6km hostels, hotels en resorts aan elkaar geplakt langs de zee), een bewolkte zonsopgang bekeken waar niets te zien was en hop, door naar Saigon.
Na alle verhalen, zag in Saigon met wat angst tegemoet: zooo groot, zo vol, nog nooit zoveel motorbikes gezien, etcetc. toen ik aankwam mn spullies in de eerste de beste hostel gedropt en wat rondgelopen, wat me 100% meeviel! Het zal wel door eerdere ervaringen in HaNoi komen maar alle bovengenoemden zag ik als wijd opgezette, levendige straten met een gezellig snorrend verkeer. Rondzwervend door de Frans opgezette straten, vind je de meest franse plekjes en gebouwen. Het enige wat je weer terugbrengt op Vietnamese bodem zijn, inderdaad, de al in alle stukken beschreven motorbikes die je voorbij vliegen.
Paar daagjes was genoeg en mn toch vervolgde zich op woensdag richting de Mekong Delta en Rivier, die ik richting Phnom Penh met een bootje zou volgen. De mekong is een prachtig stuk, waar je op de bootjes een onbedorven stukje Vietnam tegenkomt. Wanneer je tussen de toeristenspots waar je naartoe wordt gebracht doorkijkt, is het land onbedorven en zie je overal de 'non la' (die hoeden) op bootjes en op land rondwaren. Zweten was is het wel in deze omstreken: een wandelingetje laat het lijken of je een kilometer hard hebt gerend, exclusief het happen naar adem. De hitte werd weinig gebroken door een weinig koel briesje maar a fijn, alles beter dan een 'hip hop' bus ride (zo uit het vietnamees gehaald).
Volgende dag nog een stuk met de boot omhoog, een 'fishfarm' bezocht en daar waren we, bij de grens. Na heen en weer gefladder met documenten, blaadjes, papieren, formulieren en het drukken van stempels, waren we zover om ons bootje het laatste stuk te trotseren.
Het laatste stuk mochten we toch in een busje plaatsnemen, in een hitte die typerend is voor Cambodja in april. het zweet gutst van je lijf, na je afgedroogd te hebben na een douche, kun je je zo weer omdraaien, dat soort feestjes. Hosteltje opgezocht en Phnom Penh in geslenterd. Ook hier brede straten, Franse gebouwen. Maar tussen al dit, rijkelijk aanwezig, springen de gebouwen met Khmer architectuur eruit, fleurt het geel overal op en hoef je je hoofd maar om te draaien voor een geweldig zicht op een van de tempels.
Vandaag richting 'The Killing Fields' geweest. Na het evenzo genaamde boek te hebben gelezen, liepen de rilligen over mn rug toen ik over de velden liep. Een ware nachtmerrie, erger, die zich hier heeft afgespeeld, wat heeft gezorgd dat in 2005 al 75% van de bevolking geen bewuste herinneringen aan 'Year Zero' en het regime van de Khmer Rouge heeft.
Nu ben ik weer terug in het centrum, het toeristische gedeelte, waar een drankje een schrikbarend normale prijs heeft (ja, geef mij Vietnam!!), de tuktuk's je van je sokken rijden en je meer pizza's vindt dan traditioneel voer. Morgen vertrek in naar Siem Reap. Een, volgens mijn gids Lonely Planet a la Vietnam (gekopieerd exemplaartje), mooie uitvalsbasis voor het indrukwekkende Angkor Wat.
Happy Hour!
Nou, heehe, ben ik weer! Na een weekje bergen, strand en bus heb ik nu een bedje in een dorm in Saigon, de grootste stad in Vietnam, denk ik zo. Impressie tot nu toe vanuit de bus en het kleine beetje lopen? Druk, vol, warm, groots opgezet, heel anders dan Hanoi en vol met eettentjes en barretjes: top!
Na een dagje rondgelopen te hebben in Dalat, met een motorbike de waterval te hebben bezocht en deze de volgende dag nog eens van heeeel dichtbij te hebben bekeken aan wat koortjes en lijntjes en vanuit het water (juist, een canyoning tochtje), vond ik Dalat wel weer mooi geweest. Dalat zelf vond ik niet zo denderend (wel erg leuke mensen ontmoet!) maar de omgeving is prachtig! Na 3 nachtjes mijn reis vervolgd, dit keer weer richting de kust: Nha Trang was de volgende place to go. Al meerdere keren had ik advies gekregen. 'Ja super! Doen!', 'Ben je gek' en 'de meest toeristische stad die je kunt doen' werden in verschillende termen afgewisseld waardoor ik een beeld a la Blanes had gecreeerd. Iets als platje daro in spanje, met heel veel toeristen, grote stranden, veel uitgaansleven en de meest absurde dingen die je kon doen.
En dat klopt, al is het wat kleiner en iets prettiger dan Blanes; waarschijnlijk omdat ik wist dat ik hier ook zo weer weg kon en niet met een of andere groep of tour vast zat. Nha Trang is eigenlijk een groot Happy Hour. Elk restaurantje, elk barretje heeft ongeveer 5 uur gebundeld tot een gigantisch happy hour, waar je je zonder te veel moeite totaal onder tafel kan drinken. Een gratis cocktail hier, 3e biertje gratis daar, aan de overkant een buckett voor de halve prijs. Voor iedereen die zich geen voorstelling kan maken bij zo'n 'emmer(tje)': neem een plastic pot ter grootte van een bescheiden vaas of een kokosnoot in gedachten, vul deze voor 5/6 met 3 verschillende soorten alcohol, voeg een paar druppels sap to voor de kleur en stop er twee rietjes in als fleurige versiering. het idee? deze delen met wat mensen. De uitvoering? Rond een uur of 12 bezopoen met zo'n plastic onding door de straten van NhaTrang lopen!
Heb van al deze happy hours de eerste avond net te uitgebreid gebruik gemaakt. Dat resulteerde in stoelhangen op het bountystrand de volgende dag met mn nederlandse kamergenoot, die ik tegen was gekomen in de bus naar dit grote cafe. Met een parasol boven je hoofd een geweldig uitzicht over de knalblauwe zee, pizzaatje naast je en ondertussen 'nee' verkopen aan alle straat-/strandverkopers. Das ookeen hele cultuur op zich hier, straatverkopers. Je kunt vanaf het strand niet naar je hotel lopen (5-10min) zonder over zeker 3 te struiken en 10 anderen af te wimpelen met 'no thanks', of in een later stadium een hardnekkig zwijgen, schudden en samengeperste lippen. Alles komt langs: sigaretten, aanstekers, snoep, boeken, schilderijen, sieraden zonnebrillen, reuzachtige crackers of postkaarten en.... kreeften! Ja wel hoor! Denk je dat je alles wel hebt gezien? Nope.. Vrouwtjes lopen over het strand, in jouw uitzicht op helderblauwe zee, met een drager op de schouder; aan een van beide kanten een pan met kreeften. Wanneer je blik kruist of ze in iemand gezichtsveld staan, wordt de kreeft uit de emmer gezwengeld, boven het hoofd heen en weer gezwaaid en hoort elke toerist in de omgeving 'lobster! lobster!'. Voor diegenen met minder speciale waar, is er gelukkig nog de truc 'happy hour'. Ach, het doet je je ogen uiteindelijk alleen og opslaan ter blauwe hemel, palmbomen en -toppen.
Een van de dagen een hele aparte boottocht gedaan. Een boot vol met zuipende westerlingen? nee. Breng dat terug tot een handjevol en voeg daar zo'n 25 Vietnamezen aan toe. Het eindigtmet zo'n groep overduidelijk bij een gigantische zingpartij: de crew van de boot, hup, op de tafel met een gitaar, microfoon en een drumstelletje gemaakt van opgevist afval en dan van alle landen een liedje zingen met de bijbehorende toerist; prachtig toch?
Eten daar is ook nog heel wat. Er is zoveel diversiteit in de keuken van verschillende restaurants, dat je niet meer weet waar je het zoeken moet. Italiaans, Amerikaans ('I have a hamburger to die for!' uhuh, rightt), Frans, Vietnamees, Mexicaans, Russisch (?!!); je komt van alles tegen. een paar slimmeriken hebben het makkelijk gemaakt: je hoeft binnen, tijdens het gratig biertje (want Happy Hour!), pas je keuze te maken tussen de verschillende nationaliteiten. Beste manier om een keuze te maken echter: de tiger prawn aanwijzen die jemet knoflook op je bord wil, een red snapper verorberen die je 10 minuten geleden uit het ijs hebt zien halen, of toch die inktvis, die in het ijs naast bovengenoemden en nog 5 anderen ligt te glimmen?
Laatste dag een brommertje gehuurd en Nha Trang en de weg langs de kust verkend. Om menig hartverzakking en andere gezondheidsklachten te voorkomen, laat ik de precieze snelheid die er op zo'n brommertje behaald kan worden maar even achterwegen maar ze gaan hard, heeeel hard. Weer erg mooie wegen: met wapperende plukjes haar die onder je helm vandaag komen de bergen op en af, super.
Gister een nachtje in Mui Ne doorgebracht, nu dus aangekomen in Saigon, Ho Chi Minh City op Noordelijke wijze. Straks maar eens kijken wat ik hier allemaal kan doen aan trips en leuke dingen. Als het overeenkomt met de grootte van de stad, heel veel.
Kus!
scheuren op die motor(bike)!
Whoooeee! weekje later; geweldige dagen gehad! Ik ben net aangekomen in Dalat, gelegen in de een heuvelige omgeving. Laatste 5 dagen heb ik achterop een motor gezeten; vanaf Hoi An door highlands; een geweldig mooie trip, met goed weer!
Terug in Hoi An ben ik eraan toe gekomen om een motorbike te bemachtigen. Aangezien My Son een must is om even te bekijken, wilde ik dat zelf gaan doen. Mijn vertrek op zondag ochtend was voortvarend. Ik begon met de goede weg, smolt niet van de motor af, ging volgens alle andere motorbike-muizen de goede richting op. Hard, dat zo'n ding kan gaan! Dus daar vloog ik over de wegen, genietend van het uitzicht, de groene velden, de heuvels in de verte en de snelheid. Natuurlijk veel te hard; goed dat er die dag geen controles op mijn traject werden uitgevoerd; zeker dat ik dan heel wat Dong had moeten betalen om mn paspoort te behouden! Alles ging zo goed en lekker, de wegen gleden zo goed weg en de mensen bleven vriendelijk eenzelfde richting op wijzen. Dus geen idee dat ik vreselijk de verkeerde kant op ging! Pas toen ik in een wel erg afgelegen stuk terecht kwam, zonder een tourbus in kilometers voor of achter me, begon ik weer met vragen. Welja, ik mocht omdraaien en een heel stuk terug. Om het platte, groene landschap rondom nog wat meer Hollands te laten lijken, kreeg ik gedurende de rest van mn tocht een ware plensbui over me heen. Maar uiteindelijk toch (doorweekt en wel) My Son bereikt! Daar een tijdje rondgelopen. Mn terugweg nam nog niet eens de helft van de heenweg in beslag (oeps).
Paar dagen later, op woensdag, mocht ik plaatsnemen op de motor van een 'Dalat Easy Rider', het schijnt een beroemd fenomeen, zo bekend dat ik er nog nooit van had gehoord en er pas later in mijn Lonely Planet over las. Hij heeft me meegenomen op een geweldig mooie reis, langs cultuur, natuurschoon en heerlijke gerechten. Over wegen die over het algemeen zeer goed waren zijn we 850 km zuidwaarts afgezakt. De eerste dag bracht me door oerwoud; groen zover het oog reikte. Had ik me afgevraagd hoe het in godsnaam zo groen kon zijn, het antwoord kwam opnieuw tegen de avond met bakken uit de lucht vallen. Dit maakte meteen duidelijk dat ik dus echt niet in Vietnamese maatjes pas: de regenbroek die ik aangereikt had gekregen scheurde falikant uit toen ik mn been over de motor wilde zwaaien. tja, jammer. Na zoveel groen had ik niet verwacht dat de volgende twee dagen droog zouden zijn. Geen groen, maar bruin. Armoedige huizen werden door rijkere langs de weg afgelost, een brandende zon op mn schouders en plantage achter plantage. In deze omgeving zijn ook veel plekken door de napalm verschroeid. Op deze plekken na, zijn de sporen van de Amerikanen goed uitgewist. Die van de Vietcong minder; hele stukken Highway zijn langs de HoChiMinhTrail aangelegd; er zijn nog overblijfselen van bruggen die tijdens vloed onder water kwamen te liggen. De mensen in deze omgeving zijn niet allemaal even gewend aan blank: achterop de motor bleef ik maar zwaaien alsof ik de koningin was. Nieuwsgierige en doodsbange kinderen wisselden elkaar af; kreten van verrassing bij het noemen van mijn leeftijd kwamen meer dan eens voor. De laatste twee dagen was alles weer groen. Gister door stukken vol met koffieplantages gereden; zover het ook reikte, koffieplanten links en rechts van de weg. Vlinders fladderden als herfstbladeren over de weg heen en weer in grote getalen, kinderen die vriendelijk zwaaiden; geef mij maar vietnam! De laatste 150 km vandaag waren weer door een adembenemend berglandschap. De bergen die wij missen, zijn zeker allemaal hier neer geplant in een van de 6 dagen waarin God de aarde schiep. Op deze heuvels Gods hebben de mensen lappendekens van groen en bruin aangelegd; schitterend om te zien.
Hoewel de gids me graag nog wat langer had meegenomen op zn motor, neem ik nu weer het heft in eigen hand en ga eens kijken wat ik verder nog kan bedenken. Wellicht een update uit een van de strandplaatsen volgende keer!
Heel veel liefs, harstikke leuk dat er nog steeds reacties binnenkomen:-). Zie jullie al over een maand!
xxx
Blondine, hoofdattractie in Danang en: slakken zuigen!
Altijd zie ik weer op tegen het schrijven van de blog: ik heb zoveel te vertellen, dat jullie je door meterslange pagina's zouden moeten worstelen, zou ik alles opschrijven. Natuurlijk ga ik weer een poging doen om de afgelopen week te beschrijven.
Zaterdags heb ik de oude stad in Hue bekeken. Alle keizers woonden hier in de latere eeuwen en hadden hun eigen verboden stad en paleis. Volgende dag stond ik om 6 uur beneden voor mijn dagje Demilitarised Zone. Een indrukwekkende ervaring, met interessante mensen en groene plaatsen. Het leek natuurlijk in niets meer op wat het ooit is geweest, maar zulke plaatsen blijven grote impact op me hebben. Erg gezellige dag gehad met alle mensen. Er zat een zeer excentrieke Amerikaan tussen, die overal wat vrijwilligerswerk deed. In hue gaf hij les aan wat studenten, en die volgende dag zou ik m graag vergezellen.
Voordat ik dat ging doen, heb ik deze dag met Carlos, een dorm-roomie uit Colombia, een motorbike gehuurd en zijn we de belangrijkste pagode en tombes afgegaan. Waren vroeg vertrokken, toch al zeer warm en verbrand achterop die motorfiets. De tombes liggen ten zuiden van de stad en zijn af en toe een stukje rijden. Met goed navigatiesysteem (ik) zijn we uiteindelijk overal gekomen. Heerlijk rustige plaatsen; tempels en tombes omgeven door groen, natuur en stilte. Was geweldig om even doorheen te lopen maar na twee gigantische tombes hadden we het beiden wel gezien dus vertrokken we weer richting de stad. Konden nog net op tijd zijn voor mijn afspraak maar helaas: kmeters voor Hue sprong onze band en waren we genoodzaakt onze gewonde bromfiets naar de dichtstbijzijnde 'garage' te brengen en zelf opgelaten een drankje te drinken bij wat kids die geen woord engels spraken. 20 minuten later konden we weer opgelucht ademhalen en onze reis vervolgens. Zeker een half uur te laat kwam ik aan op bestemming maar dat gaf weinig. Rest van de middag met 'the kids' (ja, voor hem wel) doorgebracht. Een paar van hen vroegen of ik zin had m mee te gaan naar Danang de volgende dag, voor drie dagen; daar kon ik geen nee tegen zeggen.
Mijn pickup was om half 12 op bestemming en bepakt met mn dikke rugzak plofte ik achterop bij een van de meiden. Mocht iemand deTopGear-special over Vietnam hebben gezien en zich het stukje herinneren waar ze stil stonden voor een prachtig uitzicht over de zee, omgeven door groene bergen: daar racete ik, na een korte stop bij een verlaten strand, met zo'n 50 km/h ook doorheen!! De hele weg was gewoonweg fantastisch. Nog nooit zoiets moois gezien, onbeschrijfelijk. Maar, ik wil jullie graag mee laten genieten (al is de beste oplossing natuurlijk zelf gaan).
Voor de Hai Van Pass had ik uitzicht op groene bergen aan mijn rechterhand, aan de linkerkant stukken water of gewoon wat huizen tussen het groen. Kinderen die hun arm over de schouder van hun vriend sloegen, vrouwen met de riethoeden langzaamrijdend op de fiets, een trein die langs tufte: het was allemaal zo gemoedelijk! Toen kwam de pas. Via een slingerende, goed onderhouden weg, klim je langzaam over alle bergen heen. Aan de linkerkant alleen maar felblauwe zee, die door de hoge vochtigheidsgraad ongemerkt overging in lucht. De zee ging over in kleine strookjes onbedorven strand, die op hun beurt in met tropisch groen bedekte hellingen overgingen. Onderbroken door mijn grijze pad, ging dit verder aan mijn rechterhand, steil omhoog, de zon erboven. Wat een uitzicht. Voor zoiets kom je naar een land. Al die tijd een grote glimlach op mn gezicht, genietend van elke kiezel die onder de banden kwam, de warme wind in mn gezicht. Op de top wat oude artillerie en een stop voor alle toeristenbussen. Vanaf hier een prachtig uitzicht over Danang, dat zich uitspreidde langs de baai, ver onder ons. Voelde me een ubertoerist/buitenaardswezen toen ik achterop de motor stapte. Aan Viets ben ik gewend, maar nu stonden de toeristen me aan te staren!! Naar beneden gescheurd en ons onderkomen gezocht in een homestay, met een emmer vol water als douche en kakkerlakken als kamergenoten.
Toch goed vermaakt deze dagen. Eerste avond zijn we richting het strand gelopen (2 min). Zaten ver buiten toeristenstuk (geen idee of dat er is) dus alle ogen waren weer op mij gericht. namen plaats bij een straatrestaurantje, waar we eerst wat slakken kregen. Deze krengen waren uit de rijstvelden geplukt en met zn allen in hun huisje op een bord aan ons gepresenteerd. Hoe vaak de meiden het ook voordeden, ik kreeg het beest er niet uit. Was een entertainment voor andere tafeltjes. Enige wat ik eruit kreeg, was de chili en paprike, dus een brandende mond is wat ik ervan overhield. Na twee hield ik het maar voor gezien en begaf me op bekender terrein; gamba's! Errug lekker, met een speciaal voor mij gehaald, niet-spicy sausje. Die avond zijn we verdwaald in de stad, op zoek naar een cafe en bijbehorende vrienden. Toen we stonden te wachten op een van de mensen die de weg wel wist, aan de rand van de weg, stopte er out of the blue een man op een bromfiets, die daar gewoon even stopte om even naar me te kijken. nouja.
Volgende dag de marmerberg bezocht. Ging in mn eentje naar boven en verdwaalde op de een of andere manier daar. Uiteindelijk weer aan een heel andere kant naar beneden gekomen en de weg terug naar de bromfietsen moeten vinden. Een hele gebeurtenis.
Vanochtend afgezet in Hoi An, in een vervelend hotel. Morgen op zoek naar een andere. Wat rondgelopen door de stad. Je kunt hier heel veel kleding laten maken, alles op maat. Dus, als er nog ideeen zijn? Denk dat dit het meest door toeristen befietste stadje zal zijn. Vandaag wat minder weer maar over een paar dagen kan ik me tegoed doen aan de prachtige stranden.
Groetjes!
xxx
werk en organisatie af!
Hi guys!
Hier na twee weken dan eindelijk een update, hoera hoera
Nu zou je verwachten: 2 weken wordt een erg lang verhaal maar: aangezien het twee andere weken vrijwilligerswerk zijn, valt dat reuze mee
De tweede week heb ik eigenlijk aardig wat in bed doorgebracht. Na maandag lesgegeven te hebben in de morgen, wat echt een opluchting was aangezien er meer kinderen waren en ze beter opletten, eindigde ik dinsdag na het ontbijt weer op bed. Heb een dag of drie, vier ziekig doorgebracht en maar weinig gezien. Het bed werkte ook niet echt mee aangezien het vreselijk lag maar vrijdags er dan genoeg bovenop om onbekommerd mee te kunnen naar de kroeg
Zaterdag was departure-day. Op deze dag zou iedereen van het workcamp het huis verlaten en zou ik alleen achterblijven, wachtend op de vervanging. De vervanging kwam al binnen voordat de oude weg waren (Pijk ze leek op je serieus!!), dus dat was een goed gegeven. Nog wat rondgelopen in het centrum 's avonds de markt laten zien. Aangezien ik nog heel wat slaap in te halen had, vroeg naar bed.
Meer en meer mensen kwamen binnen de volgende dag. Vooral veel Japanners, wat Koreanen, een Belg, Deen, Franse en dat is het ongeveer. Iedereen was erg blij met mij als kenner. Volgende dag een heeeel rustige dag gehad, duurde ook wat lang. Vooral allemaal introductie maar aangezien ik alles al kende op de mensen na, heel wat kunnen skippen.
In de vrije tijd vooral heel wat barretjes bezocht, op zoek gegaan naar goede koffie (de Vietnamese versie is heerlijk; en dat met heel wat varianten: super!) of een biertje. Vaak zijn we met een paar wat gaan drinken. De groep was erg verdeeld in twee kleinere. Woensdag was een erg lange dag doordat slapen de vorige dagen haast niet was gelukt en we nog een tempel gingen bekijken.
Vrijdag mocht ik s avonds dan eindelijk vertrekken: Ik heb een nachtbus genomen naar Hue, in het midden van het land. Deze dag ook weer erg rustig aan gedaan. Ik mocht die dag schoonmaken en het lesgeven had weinig omhanden doordat er meer vrijwilligers dan leerlingen waren. Sarah, een longtermvolunteer, heeft me met backpack achterop de scooter genomen en naar het centrum gebracht, waar ik met haar een ijsje heb gegeten tijdens het wachten op de anderen. Na nog wat koffie, zat ik dan bij mn tourist office. Geen idee wat er ging gebeuren; alleen dat ik een bus ging nemen. Mijn verbazing was dan ook groot, toen er opeens een bromfiets voor de deur stond om mij en twee andere dames op te halen. Twee straten verderop mochten we op de stoep gaan zitten om te wachten op onze bus... Bijna dan. Met uiteindelijk 18 mensen en een gelijk aantal tassen werden we in een bus geduwd en mochten er buiten het centrum weer uit tuimelen, voor onze daadwerkelijke slaapbus.
Die bus leek in niets op de plaatjes die me waren geshowd maar het was best. Met wat kleine probleempjes onderweg (mensen die de bus niet wilden verlaten, of vergaten in de stappen) en toch nog aardig wat slaap op mn hoogslaper met noodzakelijke gordel, ben ik vanmorgen in Hue gedropt met alles en iedereen. Soms zat er een geweldige scenery bij. Zo werd ik vanmorgen wakker rond zes en vond aan mijn rechterhand groene rijstvelden, vergezeld door groene heuvels die direcht daarachter begonnen en aan de linkerkant op een paar passen afstand strand en zee. Samen met twee engelsen ben ik door de, vergeleken met Hanoi, doodse straten naar een backpackershostel gelopen waar we nu verblijven. dus no gniet eens echt alleen geweest, het is zo simpel om aan de praat te komen met mensen, om met ze mee te rezien. Zo heb ik vandaag met de engelse mensen Hue verkend, nu in de bar met allemaal andere backpackers. super
Hue is een verademing na het drukke en stoffige Hanoi. Toen ik wegging, hadden we al bijna twee weken geen zon gehad. Hier kwam ik aan met een blauwe lucht, zon en een heerlijke temperatuur! Overal zie je palmbomen staan, er is een oude stad waar je doorheen kan struinen, harstikke leuk. Morgen ga ik naar de Demilitarised Zone(6u klaarstaan! dat betekent dat iedereen bij jullie nog gewoon in de kroeg zit), kijken hoe het daar is en hierna maar even kijken wat het allemaal wordt.
Kusjes!!
Hutspot met stokjes
Hoi allemaal,
Na zeker een half uur aan een verhaal te hebben gewerkt, viel mn internet opeens weg
Afgelopen maandag na veel moeilijkheden met de organisatie gestart in het Youth House, waar we dagelijks lesgeven en koken+schoonmaken met elkaar afwisselen. We hebben een groep van 6 vrouw en 1 man sterk: 3 Japanse meiden, een Koreaanse jongen en meisje en twee Hollanders. Een man is alweer vertrokken omdat hij bezig was met een videoproject voor de vrijwilligersorganisatie.
We brengen de dagen dus kokend of lesgevend door. s ochtends sta je vroeg op om op de markt inkopen te doen voor het ontbijt voor de lesgeef-groep, bereid je het geheel en ruim je het erna weer op. Dit herhaalt zich nog een keer voor de lunch voor alle kinderen en alle vrijwilligers, ook de longtermvolunteers die de lessen leiden en de coordinatoren. Na het opruimen van deze lunch heb je een paar uur vrije tijd totdat alle kinderen wegzijn en je de drie badkamers op de drie verdiepingen en de trap even schoonmaakt. Dan ben je klaar. voor het lesgeven geldt dat je een uurtje lesgeeft en de les voorbereid met de longtermvolunteers en zorgt dat de klaslokalen er weer goed uit zien.
We hebben naast onze vaste taken ook al andere leuke dingen gedaan: zo zijn we dinsdagavond bij het meer een drankje gaan drinken, hebben we woensdag de literatuurtempel bezocht en hebben we eenvietnamese avond gehad met 'nem' (loempia's) en spelletjes, wat tot veel gelach leidde. Donderdags hebben we wat kaartspelletjes gespeeld en omdat er na een Dutch-night in een ander vrijwilligershuis nog wat eten over was, konden wij mooi onze Aziatische vrienden wat laten proeven van pannekoeken, hutspot, gehaktballen en appeltaart. Gewapend met onze stokjes en kommetjes zijn we het eten te lijf gegaan en, wonder boven wonder, ze vondenonze Neerlandse kostallemaal lekker! Na dit apperetif zijn we begonnen aan onze Japanse rijstmaaltijd, wat ook erg lekker was. Met een paar vrijwilligers erbij begaven we ons later die avond richting de karaoke waar we ons tegoed hebben gedaan aan bier en engelse liederen. gister was het dan ook wat moeilijk om uit bed te komen en wakker te blijven. Gelukkig een rustig dagje, waar we s avonds uit eten zijn gegaan, nog wat spelletjes hebben gespeeld, origamikunsten hebben afgekeken vande Japansemeiden (nee, mijn vogel werd niet zo mooi als die van hun)en Koreaans hebben geleerd. Al met al heel wat gezellig- en vrolijkheid!
De markt is hier echt wat bijzonders. De mensen zitten achter hun op de grond uitgestalde waren (soort van rommelmarkt idee) en hebben ofgroente-, kip-, vlees-of viswaar. Alles staat kleurrijk door elkaar, vissen worden neergeknuppeld, kippen de keel doorgesneden en vervolgens vaardig klaargemaakt waar je bij staat. Af en toe een verdwaalde toerist of een dansende beledaar, nadat ik hem wat geld had toegestopt.
De kinderen zijn erg leuk; de leeftijd varieert van 5-15 jaar, het niveauverschil in engels net zo erg. Ik geef de oudere kinderen les in de middag, wat een hels karwei is omdat alle kinderen die echt willen dan naar hun echte school zijn en wij met een handjevol, niet altijd welwillende, kinderen achterblijven. Volgende week ga ik echter naar de ochtendles; ben benieuwd. De kinderen zijn zo aan buitenlanders gewend, dat ze openstaan voor ze. Dat is erg leuk en zo wordt communiceren ook wat makkelijker. De meesten van hen komen van de fisher villages; wat(drijvende) huizen in de rivierbedding van de rode rivier, waar mensen wonen die niet genoeg geld hadden om geld te kunnen betalen aan Hanoi. De huizen zijn klein en, naar men zegt, is het er in de zomer niet uit te houden zo warm; echt indrukwekkend.
Nou, een korte update dus. Ik ga zo nog wat eten scoren. het is niet mogelijk om fotos te uploaden, dus misschien komt dat later. Zet u allen lekker door, in koud Nederland, waar SP van fractievoorzitter wisselt en onze islamofoob opeens hoog in de peilingen voorkomt. Ga jullie goed en tot later..
Groetjes!
Zon, strand en Aziaten
Hier ben ik weer, vanuit een nu eindelijk warm Hanoi! Kan zijn dat het verhaal wat lang is; je mag het van me ook instukken lezen, mocht het in 1 keer niet te doen zijn
Vorige week maandag zijn we s ochtends vroeg met twee Deense meisjes vertrokken richting Ha Long Bay. Onze verwachtingen lagen hoog door alle verhalen die we er over hadden gehoord. Na een tochtje van zon 3,5 uur kwamen we aan in HaLong City. Nou ja, echt City; we werden gedropt bij een busstation, samen met zon 50 andere bussen waardoor de toeristen als mieren door elkaar heen krioelden. Maar dat gaf niet; het feit dat we weer onder toeristen waren en engels konden spreken, maakte me al helemaal blij
We begaven ons niet veel later met onze houten boot op het water waar we niet meer zagen dan mist. Het was nog steeds niet erg goed weer en voor die rotsen waar iedereen het steeds over had, moesten we nog een heel stuk verder. Met een welkome lunch kwamen we het eerste stuk door en toen we weer bovendeks kwamen, zag het er al heel wat veelbelovender uit: voor ons rezen de rotsen uit het water en de mist; nog even doorvaren en we zouden er zelf ook deel van uit maken!
Met onze groep maakten we een uitje door de Hang Sung Sot; de grot der verrassingen. Deze grot loopt helemaal door een van de rotsen heen; wanneer je er doorheen liep leek die voormalige rots meer een omhulsel met wat groen. Door de hand van Moeder Natuur (en misschien ook wel wat van die van de toeristenjagers) waren er verschillende figuren uitgesleten: een chagrijnige indiaan, een lachende boeddha, een kikker, leeuw, schildpad en waar de grot volgens Lonely Planet om bekend stond: de wijzende vinger, zoals de gids vertelde maar zelf, en met de rest van de groep, zeker niet aan dacht..
Na weer naar beneden geschuifeld te zijn over net te kleine treden, mochten we na een kwartiertje varen onze energie gebruiken en als tweetal in wat kayaks stappen. Als echte Hollanders die wel raad wisten met zon bootje, spurtten Dagmar en ik ervandoor, de andere 5 boten ver achter ons latend
De volgende dag kwamen we aan op Cat Ba Island en hebben we een wandeling gemaakt naar de meest begaanbare en meest beklommen top. Dachten wij dat Sapa en haar heuveltjes al erg waren? Nou, nu nooit meer! Samen met al die andere toeristen die s morgens van de boten zijn gekomen, probeer je houvast te vinden op de glibberige rotsen, soms paden en af en toe griezelige trappetjes, omgeven door groen. Nu kan ik geen goed beeld geven van wat er om me heen te zien was, op bomen, struiken en groen na: ik was meer bezig met de grond en mijn voeten; ik wist weer precies hoemijn schoenen eruit zagen (aan het eind zeer modderig)
We zijn bij ons hotel afgezet met 12 L water, verdeeld over 24 flesjes (rara, hoeveel L zit er in 1 flesje?), gesponsord door de organisatie; geen idee waarom; wel erg leuk; we konden nu zelf ook gaan verkopen aan toeristen! We werden na een lunch ook weer opgehaald, zodat we de groep konden versterken naar Monkey Island, waar de wilde apen lustig slingeren en gillen.
Nouja... Wilde apen?? Wij kwamen daar als eerste groepje aan en er gebeurde niets. Toen we werden versterkt met wat andere boten, zagen we algauw de boomtoppen bewegen en binnen no time zaten er wat apen te poseren voor de fotocameras en te bedelen voor wat eten. Leverde wel wat mooie scenarios op: mensen die tot aan de boot werden gevolgd door de gevoederde apen en buitgemaakte tassen (niet aan ons toebehorend) die overhoop werden gehaald en werden geinspecteerd, waarna een aap er met het waterflesje vandoor ging
Rest van de dag erg rustig en s avonds gegeten samen met een Australier. De volgende dag was het mistiger dan de voorgaande dag en hebben we films gekeken op het enige kanaal dat we hadden en wederom gegeten in onze kantine, sorry, restaurant, geheel hetzelfde als de dag ervoor en als twee losers apart gezet van alle andere groepen, die groter waren dan 2 man.
Donderdags keken we naar buiten.. En we zagen Zon! We hebben gezocht en gevonden: we waren deze dag niet van het strand weg te slaan, alleen voor de al bekende lunch. Heerlijk zandstrand, geweldig water met golven, haast geen mensen: perfect! Tot er wat rare Aziaten kwamen (oorsprong waarschijnlijk Korea??) en de duizenden poses aannamen in het water, voor het water, met elkaar, in je eentje, gecombineerd. Helemaal uitzinnig, wandelend door het ondiepe water. Een raar fenomeen.
Gister weer teruggegaan richting Hanoi. Heerlijk op de boot kunnen liggen in de zon. Die heeft ons niet meer verlaten sindsdien: in Hanoi is het ook goed warm en het schijnt aankomende tijd nog warmer te worden
Maandag begint het vrijwilligerswerk. Dagmar moet er steeds stevig achteraan bellen, aangezien we nog steeds niets weten. Ben benieuwd waar we terecht komen. Jullie zullen het horen.
Is het trouwens niet mooi, zon gouden medaille op iets anders dan schaatsen?? Al sinds 1964 niet meer gebeurd! (jaja, ik ben ook een beetje op de hoogte
Liefs en Groetjes!
