Mijn 3 dagen tempelen rondom Siem Reap zijn weer afgelopen. Hoe mooi en indrukwekkend ook, zoals een Australier gister zei: 'I'm templed out!' Nou, dat is zeker zo. Het is net als een weekje Rome met school: zoveel mogelijk highlights worden in 5 dagen gepropt, waaronder een enorm aantal kerken. De eerste is mooi, tweede ook, bij de derde zie je al wat vergelijkingen en uiteindelijk is het kerk na kerk hetzelfde, zonder enig belangrijk verschil en ga je alleen nog snel naar binnen voor de kiekjes.

Na op zaterdag een eerste indruk van een bewolkte zonsondergang te hebben gekregen, vertrok ik de volgende dag vol spirit om alle nodige tempels langs te gaan. Het eerste gebouw om te bezoeken was natuurlijk Ankor Wat. Tegenvallertje was de grote groene zakdoek die voor de hoofdingang hing vanwege reconstructies. Toch vol goede moed via een van de nog steeds gigantische zij-ingangen naar binnen gedrenteld. Dit gigantische gevaarte, gebouwd in de 12e eeuw, heeft overal inkervingen, afbeeldingen in steen en standbeelden. Loop rond en overal stuit je op andere historische verhalen en sagen, verteld over de lengte van de muren.

Mijn tuktukdriver bracht me vervolgens naar Bayon, binnen de muren van Ankor Thom. Hier kijken verschillende reuzachtige hoofden je aan, opgestapeld en broederlijk naast elkaar neergezet op de top van de tempel. Vervolgens mocht ik zelf mn tocht ondernemen. Baphuon, The elephant Terrace, The Terrace of the Leper King en The Royal Palace waren aan de beurt; die lagen zo dichtbij, die kon ik waarschijnlijk wel zelf vinden.

Onderhand werd het al aardig warm en werd het noodzakelijk de watervoorraad constant aan te blijven vullen. Was het zo makkelijk om de genoemde vier in deze volgorde te vinden, kon ik het wel voor elkaar krijgen om het door elkaar te gooien en me verdwaald te voelen bovenop het olifantenterras, op zoek naar dat terras (erboven op is niets te zien; gaat om de afbeeldingen die het terras ondersteunen). Tijdens het uitpuffen in de schaduw stonden er drie bedelaartjes ook op het terras, zich zelfs tijdens mijn foto's (voor kleine vergoeding uiteraard) zich te verschuilen voor de politie, die ze zo in handboeien mee kon nemen.

Je werd er doodgegooid met straatverkopertjes die je voor een dollar wat sieraden wilden verkopen. Sjaals, T-shirts, koude drankjes, boeken; alles kwam op je afgerend wanneer je tuktuk voor de tempel stopte.

Na een lunchpauze dacht ik erna wel weer wat tempels op mn naam te kunnen zetten maar helaas: na 3 meer was ik helemaal klaar met al die tempels, die langzaam maar zeker steeds meer als dezelfde losse stenen vormden in mijn ogen.

Volgende dag begon vroeg: zonsopkomst bij Ankor Wat. Naast Ta Phrom (set voor Tomb Raider) was dit de enige die ik heb bezocht, ziek van een drankje of wat happen voedsel van de dag ervoor, die me dwongen me de hele dag op bed terug te trekken. Maar alleen de zonsopkomst is al een spektakel. Als een van de eerste kwam ik aan bij het nog donkere landschap, waar ik bij een vijver een stoel en een kop thee aangeboden kreeg voor een dollar waarmee ik me behagelijk langs de waterkant nestelde. De overigen rondom me waren geen hinder voor de nog nachtelijke rust en het was heerlijk om naar de langzaam lichtende lucht te kijken. Maar langzamerhand kwamen er meer mensen en deze mensen waren niet stil. Onder hen de groep nep-fotografen die hun gigantische camera's met irritante geluiden meenamen, een gedeelte van de rust verstorend. Het andere deel werd geregeld door de mensen die verzamelden: al pratend (niet fluisterend, niet gedempt; nee hoor, hardop) verdringen ze zich zo dicht mogelijk langs de waterkant, mijn eerste rangs plek veranderend in een 3e. Er lustig op los poserend en klikkend ergerde ik me nog groener dan ik me al voelde aan de Japanners die naast me stonden. Resulteerde in mijn foto's met hoedjes aan de onderkant, of met mensen voor mijn zicht op Ankor. En toch, met mijn oren dicht, een heerlijke zonsopgang gehad; zeker de moeite waard.

Gister een laatste paar aan mijn rijtje toe kunnen voegen: Banteay Srei, Kbal Spean, Ta Som, Neak Pean en Preah Khan. De tweede en vierde waren door droogte niet wat zo zouden zijn. Bij Kbal Spean had ik een bloedhete tocht 1500 meter omhoog gemaakt, waarbij ik een waterval zou moeten zien. Neak Pean schijnt een heel mooi meer te zijn. Helaas, beide niet in het droogseizoen.

Morgen vertrek ik in een boottocht richting Battambang. Ik hou me vast, mn gastheer heeft wat geregeld maar ik wil het fijne ervan weten, voordat ik op een boot eindig zonder schaduw, drinkwater of eten. De tocht zal ong 10 uur duren, door het lage waterpeil (verrassing). Vanaf Battambang naar Phnom Penh en weer terug naar Saigon, voor mijn vliegtuig; gelukkig na alle aswolken boven Europa (Gijs, ben je alweer thuis of nog steeds ergens onderweg vanaf Roemenie? Wast leuk?).

Tot gauw!