Altijd zie ik weer op tegen het schrijven van de blog: ik heb zoveel te vertellen, dat jullie je door meterslange pagina's zouden moeten worstelen, zou ik alles opschrijven. Natuurlijk ga ik weer een poging doen om de afgelopen week te beschrijven.

Zaterdags heb ik de oude stad in Hue bekeken. Alle keizers woonden hier in de latere eeuwen en hadden hun eigen verboden stad en paleis. Volgende dag stond ik om 6 uur beneden voor mijn dagje Demilitarised Zone. Een indrukwekkende ervaring, met interessante mensen en groene plaatsen. Het leek natuurlijk in niets meer op wat het ooit is geweest, maar zulke plaatsen blijven grote impact op me hebben. Erg gezellige dag gehad met alle mensen. Er zat een zeer excentrieke Amerikaan tussen, die overal wat vrijwilligerswerk deed. In hue gaf hij les aan wat studenten, en die volgende dag zou ik m graag vergezellen.

Voordat ik dat ging doen, heb ik deze dag met Carlos, een dorm-roomie uit Colombia, een motorbike gehuurd en zijn we de belangrijkste pagode en tombes afgegaan. Waren vroeg vertrokken, toch al zeer warm en verbrand achterop die motorfiets. De tombes liggen ten zuiden van de stad en zijn af en toe een stukje rijden. Met goed navigatiesysteem (ik) zijn we uiteindelijk overal gekomen. Heerlijk rustige plaatsen; tempels en tombes omgeven door groen, natuur en stilte. Was geweldig om even doorheen te lopen maar na twee gigantische tombes hadden we het beiden wel gezien dus vertrokken we weer richting de stad. Konden nog net op tijd zijn voor mijn afspraak maar helaas: kmeters voor Hue sprong onze band en waren we genoodzaakt onze gewonde bromfiets naar de dichtstbijzijnde 'garage' te brengen en zelf opgelaten een drankje te drinken bij wat kids die geen woord engels spraken. 20 minuten later konden we weer opgelucht ademhalen en onze reis vervolgens. Zeker een half uur te laat kwam ik aan op bestemming maar dat gaf weinig. Rest van de middag met 'the kids' (ja, voor hem wel) doorgebracht. Een paar van hen vroegen of ik zin had m mee te gaan naar Danang de volgende dag, voor drie dagen; daar kon ik geen nee tegen zeggen.

Mijn pickup was om half 12 op bestemming en bepakt met mn dikke rugzak plofte ik achterop bij een van de meiden. Mocht iemand deTopGear-special over Vietnam hebben gezien en zich het stukje herinneren waar ze stil stonden voor een prachtig uitzicht over de zee, omgeven door groene bergen: daar racete ik, na een korte stop bij een verlaten strand, met zo'n 50 km/h ook doorheen!! De hele weg was gewoonweg fantastisch. Nog nooit zoiets moois gezien, onbeschrijfelijk. Maar, ik wil jullie graag mee laten genieten (al is de beste oplossing natuurlijk zelf gaan).

Voor de Hai Van Pass had ik uitzicht op groene bergen aan mijn rechterhand, aan de linkerkant stukken water of gewoon wat huizen tussen het groen. Kinderen die hun arm over de schouder van hun vriend sloegen, vrouwen met de riethoeden langzaamrijdend op de fiets, een trein die langs tufte: het was allemaal zo gemoedelijk! Toen kwam de pas. Via een slingerende, goed onderhouden weg, klim je langzaam over alle bergen heen. Aan de linkerkant alleen maar felblauwe zee, die door de hoge vochtigheidsgraad ongemerkt overging in lucht. De zee ging over in kleine strookjes onbedorven strand, die op hun beurt in met tropisch groen bedekte hellingen overgingen. Onderbroken door mijn grijze pad, ging dit verder aan mijn rechterhand, steil omhoog, de zon erboven. Wat een uitzicht. Voor zoiets kom je naar een land. Al die tijd een grote glimlach op mn gezicht, genietend van elke kiezel die onder de banden kwam, de warme wind in mn gezicht. Op de top wat oude artillerie en een stop voor alle toeristenbussen. Vanaf hier een prachtig uitzicht over Danang, dat zich uitspreidde langs de baai, ver onder ons. Voelde me een ubertoerist/buitenaardswezen toen ik achterop de motor stapte. Aan Viets ben ik gewend, maar nu stonden de toeristen me aan te staren!! Naar beneden gescheurd en ons onderkomen gezocht in een homestay, met een emmer vol water als douche en kakkerlakken als kamergenoten.

Toch goed vermaakt deze dagen. Eerste avond zijn we richting het strand gelopen (2 min). Zaten ver buiten toeristenstuk (geen idee of dat er is) dus alle ogen waren weer op mij gericht. namen plaats bij een straatrestaurantje, waar we eerst wat slakken kregen. Deze krengen waren uit de rijstvelden geplukt en met zn allen in hun huisje op een bord aan ons gepresenteerd. Hoe vaak de meiden het ook voordeden, ik kreeg het beest er niet uit. Was een entertainment voor andere tafeltjes. Enige wat ik eruit kreeg, was de chili en paprike, dus een brandende mond is wat ik ervan overhield. Na twee hield ik het maar voor gezien en begaf me op bekender terrein; gamba's! Errug lekker, met een speciaal voor mij gehaald, niet-spicy sausje. Die avond zijn we verdwaald in de stad, op zoek naar een cafe en bijbehorende vrienden. Toen we stonden te wachten op een van de mensen die de weg wel wist, aan de rand van de weg, stopte er out of the blue een man op een bromfiets, die daar gewoon even stopte om even naar me te kijken. nouja.

Volgende dag de marmerberg bezocht. Ging in mn eentje naar boven en verdwaalde op de een of andere manier daar. Uiteindelijk weer aan een heel andere kant naar beneden gekomen en de weg terug naar de bromfietsen moeten vinden. Een hele gebeurtenis.

Vanochtend afgezet in Hoi An, in een vervelend hotel. Morgen op zoek naar een andere. Wat rondgelopen door de stad. Je kunt hier heel veel kleding laten maken, alles op maat. Dus, als er nog ideeen zijn? Denk dat dit het meest door toeristen befietste stadje zal zijn. Vandaag wat minder weer maar over een paar dagen kan ik me tegoed doen aan de prachtige stranden.

Groetjes!

xxx